NAWIGATOR:      Strona główna -> Emerytury z trzech filarów -> NIK o reformie emerytalnej -> Spis treści
 

| Poprzednia strona | Następna strona |

3.1.2. Pozyskiwanie członków przez otwarte fundusze emerytalne

3.1.2.1. Prowadzenie akwizycji

Ustawa o organizacji i funkcjonowaniu funduszy emerytalnych zawiera wymóg, aby czynności akwizycyjne były wykonywane wyłącznie przez osoby fizyczne wpisane do rejestru prowadzonego przez UNFE. Uzyskanie takiego wpisu nie było związane z obowiązkiem posiadania szczególnych kwalifikacji. W stosunku do osób mających wykonywać czynności akwizycyjne ustawa wymagała jedynie, aby miały one miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, nie były skazane prawomocnym wyrokiem za przestępstwo umyślne przeciwko mieniu lub wiarygodności dokumentów, przestępstwo skarbowe lub przestępstwo, wymienione w rozdziale 22 tej ustawy oraz miały pełną zdolność do czynności prawnych. W praktyce oznaczało to pozostawienie PTE swobody doboru i szkolenia akwizytorów, których rejestracja przez UNFE miała w dużej mierze charakter formalny. W szczególności określone ustawowo zasady rejestracji akwizytorów, nie stawiały wymogów, które mogłyby umożliwić Urzędowi egzekwowanie posiadania przez akwizytorów odpowiednich kwalifikacji. Dotyczy to głównie braku przepisów określających obowiązkowy zakres szkolenia akwizytorów przez PTE i podmioty prowadzące działalność akwizycyjną, brak wymogu zakończenia szkolenia egzaminem oraz nieprzyznanie UNFE kompetencji do oceny sposobu prowadzenia szkoleń. W trakcie prac nad nowelizacją ustawy o funduszach emerytalnych nie została również uwzględniona propozycja Pełnomocnika Prezesa Rady Ministrów ds. Organizacji UNFE, aby wprowadzić obowiązek zatrudniania akwizytorów przez PTE w ramach stosunku pracy (rozwiązanie takie prawdopodobnie zmniejszyłoby ilość akwizytorów i spowodowało bardziej staranny ich dobór przez towarzystwa).

Ten niewielki poziom wymagań w stosunku do osób mających prowadzić akwizycję na rzecz funduszy emerytalnych spowodował, że na dzień 1 marca 2001 r. do rejestru UNFE było wpisanych ponad 451 tys. akwizytorów. Tymczasem Komitet Doradczy UNFE przed rozpoczęciem rejestracji przewidywał, że działalność w omawianym zakresie podejmie 30 tys. akwizytorów.

W trakcie kontroli ustalono, że większość stwierdzonych przez UNFE nieprawidłowości w działalności funduszy emerytalnych dotyczyła prowadzenia przez PTE akwizycji. W roku 1999 około 30 % kar nałożonych przez UNFE na PTE miało związek z prowadzeniem przez towarzystwa emerytalne niezgodnej z przepisami działalności akwizycyjnej i reklamowej. Ponadto do grudnia 2000 r. złożone do Urzędu skargi, dotyczące nieprawidłowości w działaniu akwizytorów, związane z podejrzeniem sfałszowania podpisu osoby przystępującej do funduszu na formularzu umowy o członkostwo oraz z niedopełnieniem obowiązku pouczenia przez akwizytora o wszystkich konsekwencjach przystąpienia do funduszu, stanowiły odpowiednio 41,3 % i 11,3 % ogółu skarg skierowanych do UNFE.

Zdaniem NIK, przepisy ustawy o funduszach emerytalnych nie dawały UNFE prawnych możliwości prowadzania bezpośredniej kontroli czynności wykonywanych przez akwizytorów.

W świetle wyników kontroli, uzasadniona wydaje się być ocena, że opisane powyżej nieprawidłowości mogły stanowić jedną z przyczyn występowania dużej liczby rachunków, na które nie wpływają składki i związanych z tym wątpliwości, co do rzeczywistej ilości członków OFE. Należy tu także zauważyć, że dodatkowym efektem dużej liczby zarejestrowanych akwizytorów były wysokie dochody środków specjalnych, którymi dysponuje UNFE. Wyniosły one w 1999 r. 49.129 tys. zł, z czego 92,3 % stanowiły wpływy uzyskane z tytułu opłat związanych z rejestracją akwizytorów.

3.1.2.2. Kształtowanie się rynku OFE

W wyniku prowadzonego przez PTE naboru członków do OFE ukształtowała się struktura rynku funduszy emerytalnych, cechująca się jego dużą koncentracją. Cztery największe OFE posiadały na koniec 2000 r. 62,6 % wszystkich rachunków i 74,0 % aktywów należących do uczestników.

W świetle ustaleń kontroli, tak duża koncentracja rynku funduszy emerytalnych była m.in. skutkiem postanowień zawartych rozdziale 8 ustawy o funduszach emerytalnych. W rozdziale tym zawarto regulacje stanowiące, że przydział członków do poszczególnych funduszy nastąpi w drodze akwizycji prowadzonej przez PTE. Istotne znaczenie w tym względzie miały również postanowienia przepisu art. 111 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych, które pozostawiały osobom uprawnionym i zobowiązanym stosunkowo krótki okres na zapisanie się do OFE (odpowiednio 7,5 i 10,5 miesiąca). W tej sytuacji PTE skoncentrowały się na działalności marketingowej i akwizycyjnej, jako najbardziej skutecznej metodzie pozyskiwania członków dla swoich OFE. Świadczy o tym to, że w latach 1999÷2000 wydatki na te cele stanowiły największe pozycje w kosztach towarzystw.

Przyjęte rozwiązanie spowodowało zatem, że o ilości członków przystępujących do danego OFE zadecydowała działalność marketingowa i akwizycja. Preferowało to zakłady ubezpieczeniowe, dysponujące istniejącymi wcześniej sieciami profesjonalnych i aktywnych agentów ubezpieczeniowych. Fundusze korzystające z tych sieci sprzedaży pozyskały największą liczbę członków. Sposób sprawowania przez UNFE nadzoru nad działalnością PTE w omawianym zakresie - nie miał na ten proces istotnego wpływu. Według uzyskanych w toku kontroli wyjaśnień byłego wicedyrektora Biura Pełnomocnika Rządu ds. Reformy Zabezpieczenia Społecznego - o wyborze zasady swobodnego kształtowania się struktury rynku PTE zadecydowała "istniejąca teoria, jak również doświadczenia międzynarodowe mówiące, że limitowanie liczby funduszy (...) przenosi się na wyższe koszty, jak również rodzi konieczność nadmiernej regulacji". Kontrolującym nie przedstawiono natomiast analiz dotyczących wyboru metod utworzenia rynku PTE i OFE ani też analiz wpływu struktury tego rynku na koszty jego działalności.

W ocenie NIK, przyjęte zasady prowadzenia naboru członków do funduszy emerytalnych nie stwarzały równych szans konkurencji dla wszystkich OFE. Sytuacji takiej mogły przynajmniej częściowo zapobiec rozwiązania zastosowane w niektórych państwach wcześniej wprowadzających reformę ubezpieczeń emerytalnych. Rozwiązania te polegały np. na:

O ograniczonym wpływie wyników inwestycyjnych na przystępowanie do polskich funduszy emerytalnych świadczyć może brak statystycznej zależności pomiędzy wartością jednostki rozrachunkowej a ilością członków poszczególnych funduszy i wielkością ich aktywów Także wielkość transferów członków pomiędzy funduszami nie zawsze jest związana z wynikami funduszu. Przykładowo w 2000 r. najwięcej osób przeszło z innych funduszy do OFE Kredyt Banku, który w tym okresie wykazywał jedną z najniższych wartości jednostki rozrachunkowej.

 

| Poprzednia strona | Następna strona |


 NAWIGATOR:      Strona główna -> Emerytury z trzech filarów -> NIK o reformie emerytalnej -> Spis treści