NAWIGATOR:      Strona główna -> Emerytury z trzech filarów -> NIK o reformie emerytalnej -> Spis treści
 

| Poprzednia strona | Następna strona |

  • 1.2. Na mocy przepisów rozporządzenia z dnia 2 lipca 1996 r. Rada Ministrów ustanowiła funkcję Pełnomocnika Rządu do Spraw Reformy Zabezpieczenia Społecznego (Dz. U. Nr 88, poz. 398.). Sprawowanie tej funkcji powierzono Ministrowi Pracy i Polityki Socjalnej. Do jego zadań jako omawianego Pełnomocnika należało m.in. przygotowanie rozwiązań legislacyjnych w zakresie ubezpieczenia społecznego, zaopatrzenia społecznego i pomocy społecznej. Rozporządzenie z dnia 2 lipca 1996 r. utraciło moc na podstawie kolejnego rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 4 lutego 1997 r. w sprawie Pełnomocnika Rządu do Spraw Reformy Zabezpieczenia Społecznego (Dz. U. Nr 10, poz. 51), które powoływało Pełnomocnika Rządu w powyższym zakresie w randze podsekretarza stanu w Kancelarii Prezesa Rady Ministrów.

    Wspomniane wyżej rozporządzenie zostało uchylone z kolei rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 19 listopada 1997 r. w sprawie Pełnomocnika Rządu do Spraw Reformy Zabezpieczenia Społecznego (Dz. U. Nr 141, poz. 946). Zgodnie z jego postanowieniami funkcję Pełnomocnika Rządu sprawuje sekretarz stanu w Ministerstwie Pracy i Polityki Socjalnej.

    Do zadań Pełnomocnika (§ 2) należy:

    • przygotowanie harmonogramu prac nad reformą systemu zabezpieczenia społecznego,
    • inicjowanie i koordynowanie prac związanych z przygotowaniem projektów aktów prawnych niezbędnych do wprowadzania reformy,
    • opracowanie zasad funkcjonowania emerytalnego ubezpieczenia kapitałowego i systemów indywidualnego oszczędzania,
    • symulacja kosztów przejścia do nowego systemu i określenie źródeł ich finansowania,
    • koordynowanie:
      • współdziałania organów administracji rządowej realizujących zadania w zakresie objętym reformą,
      • pomocy zagranicznej na rzecz reformy,
      • dokonywanie analiz i ocen rozwiązań prawnych z dziedziny reformy,
      • upowszechnianie problematyki reformy.
    1.3. Utworzony na podstawie ustawy o offe Urząd Nadzoru nad Funduszami Emerytalnymi jest centralnym organem administracji rządowej (art. 199 ust. 1). Do postępowania przed UNFE stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego (art. 202 ustawy o offe). Zadaniem UNFE jest przede wszystkim ochrona interesów członków funduszy oraz uczestników pracowniczych programów emerytalnych. Sposób realizacji tego zadania został w art. 200 ustawy o organizacji i funkcjonowaniu funduszy emerytalnych określony bardzo szeroko i obejmuje m.in.:
    • sprawowanie nadzoru nad działalnością funduszy emerytalnych i funkcjonowaniem PPE;
    • podejmowanie działań mających na celu zapewnienie rozwoju systemu funduszy;
    • pogłębianie wiedzy społeczeństwa na temat działalności funduszy i PPE;
    • współdziałanie w zakresie kształtowania polityki państwa zapewniającej bezpieczny rozwój funduszy i PPE.
    Dla realizacji nadzoru nad systemem funduszy przyznano UNFE w art. 204 ustawy o offe szerokie uprawnienia, które w szczególności obejmują prawo:
      1) żądania udostępnienia przez towarzystwo kopii dokumentów związanych z działalnością funduszu oraz zapoznawania się z ich treścią,
      2) żądania wszelkich informacji i wyjaśnień od członków zarządu, rady nadzorczej i pracowników towarzystwa dotyczących działalności funduszu.
    Osoba upoważniona przez Prezesa Urzędu Nadzoru ma prawo wstępu do pomieszczeń:
      1) towarzystwa - w celu sprawdzenia, czy działalność towarzystwa lub funduszu jest zgodna z prawem i statutem towarzystwa lub funduszu,
      2) depozytariusza - w celu sprawdzenia, czy jego działalność związana z przechowywaniem aktywów funduszu jest zgodna z prawem i umową o przechowywanie aktywów funduszu,
      3) podmiotu, któremu fundusz powierzył prowadzenie rejestru członków funduszu - w celu sprawdzenia, czy jego działalność związana z prowadzeniem tego rejestru jest zgodna z prawem.
    Osoba przeprowadzająca kontrolę ma prawo: wglądu do wszelkich ksiąg, dokumentów i innych nośników informacji; żądania sporządzenia oraz wydania kopii tych dokumentów i nośników informacji; żądania udzielenia informacji przez członków władz statutowych i pracowników kontrolowanych podmiotów.

      Towarzystwo jest obowiązane również zapewnić osobie przeprowadzającej kontrolę dostęp do wszystkich ksiąg, dokumentów i innych nośników informacji związanych z działalnością funduszu, które są przechowywane u osób trzecich w związku z powierzeniem im niektórych czynności na podstawie odrębnych umów. Zakres prowadzonej kontroli określa upoważnienie Prezesa UNFE.

    W razie nie usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości lub ich rażącego charakteru (art. 204 ust. 7 ustawy o offe), UNFE może nałożyć na kontrolowany podmiot karę w wysokości do 500 tys. zł. Karę w tej samej wysokości UNFE może nałożyć, zgodnie z art. 197, jeżeli stwierdzi, że publikacje lub udostępniane przez towarzystwo informacje, wprowadzają w błąd lub mogą wprowadzić w błąd, a zakaz ich publikowania lub nakaz sprostowania nie zostanie wykonany. W takim przypadku UNFE nakłada na towarzystwo karę pieniężną oraz ogłasza lub udostępnia odpowiednie sprostowania na koszt towarzystwa. Również w przypadku, gdy towarzystwo lub depozytariusz nie wypełnia określonych w ustawie obowiązków przekazywania informacji UNFE lub członkom funduszu, Urząd może nałożyć karę pieniężną w wysokości do 500.000 zł (art. 198 ustawy o offe).

    Na podstawie art. 207 ustawy o offe, w sprawach cywilnych z zakresu tworzenia i działania funduszy Prezesowi Urzędu Nadzoru przysługują uprawnienia prokuratora, wynikające z właściwych przepisów Kodeksu postępowania cywilnego.

    Ponadto do zadań UNFE należy m.in.:

    • analizowanie wniosków o wydanie zezwolenia na utworzenie powszechnych towarzystw emerytalnych i otwartych funduszy emerytalnych (m.in. art. 53 i nast., art. 15 i nast.);
    • poddawanie PTE kontroli w celu sprawdzania, czy towarzystwa utrzymują kapitały własne na poziomie nie niższym, niż określony w ustawie o funduszach emerytalnych (art. 33 ustawy o offe);
    • prowadzenie kompleksowych analiz i weryfikacji sprawozdań funduszy emerytalnych, w celu ustalenia czy ich działalność lokacyjna jest zgodna z wymogami ustawy o funduszach emerytalnych (art. 139 i nast., art. 155 ustawy o offe);
    • prowadzenie rejestru agentów, wykonujących działalność akwizycyjną na rzecz funduszy emerytalnych (art. 93 o offe).

 

| Poprzednia strona | Następna strona |


 NAWIGATOR:      Strona główna -> Emerytury z trzech filarów -> NIK o reformie emerytalnej -> Spis treści